Ondanks alle paranoïa vind ik na een paar maanden toch een beetje mijn draai in Los Angeles. Dat wil zeggen: "ik overleef." In een mail naar een vriendin die ik per toeval heb bewaard, schrijf ik:

"Momenteel ondervind ik moeilijkheden om me nog op de cursus te concentreren. Natuurlijk stel ik me vragen bij alles: wat ik hier kom doen, of Charlotte trouw blijft, wat een kutwereld dit toch is. In België vind je zoveel meer echtheid dan hier. In België heb je mensen die je haten, verachten, je vrezen of liefhebben (...). In L.A. vindt iedereen je vriendelijk en cool en op een bepaald moment begin je dat te haten, te verachten en te vrezen. Nooit heb je dat lief."

In dat opzicht sluit Los Angeles aan bij het clichébeeld dat Belgen van Amerikanen hebben. Hoe graag ik dat ook zou willen, ik kan onmogelijk beweren dat Amerikanen (in L.A.) niet fake zijn. "Oh, great! So nice! From Belgium? Wow!" Ze menen er geen fluit van. De realiteit is dat zowat iedereen ooit een ster wil op de walk of fame. Los Angeles bulkt van jonge, uiterst knappe meisjes en jongens. Op een dag hopen zij een succesvolle producer tegen het lijf te lopen in de bar of het restaurant waar ze werken (en niet zelden is dat Hooters). Ben jij die producer niet, dan is er ook geen reden voor gesprek of wat dan ook. Move on... naar een volgende klant in de bar. "Hey, how are you, I love you jacket!" Tot ze vernemen dat ook hij geen producer is die hen een rol kan aanbieden, en vriendelijk zijn geen nut meer heeft.

Heel veel L.A.-people zijn uit op geld, maar vooral op beroemdheid en zelfs banale aandacht. Op een avond ga ik met David naar een feestje in West-Hollywood. Er loopt een meisje dat beweert de laatste te zijn die met Michael Hutchence (zanger van INXS) heeft gesekst voor zijn zelfmoord in 1997. Dat ene feit (wat al dan niet waar is) vertelt ze aan iedereen die het wil horen. Het kind dégouteert me, omdat ze (naar mijn gevoel) de dood misbruikt om zelf aan aandacht te winnen.

Feit is: ik lever strijd tegen iets dat ik niet kan veranderen. De mensen in L.A. zijn zo... ik kan me dus maar beter aanpassen, go with the flow, met het risico dat ik word als de mensen die ik veracht. Het is hinken op twee gedachten, kiezen tussen het beste van twee kwaden. Verzet of overgave...?

Ik weet dat ik me altijd ben blijven verzetten tegen de mentaliteit in L.A., en achteraf bekeken is dat mijn redding geweest. Misschien vind je "redding" een te groot woord. Maar bekijk dan ook eens de documentaire 'Bigger than James Dean'. Alle jonge mensen met hun onwerkelijke dromen blijven soms kleven aan hun droom of stellen onvermijdelijk hun idealen bij. Het meisje uit Hooters wilde aanvankelijk net zo groot worden als Sandra Bullock, morgen speelt ze haar eerste rol in een pornofilm en denkt ze dat een ommetje langs San Fernando Valley haar carrière als actrice geen kwaad zal doen.

Het is november 2000. Ik zit gevangen in de rat race. Ratten in draaiwielen. Geen ratten die naar de uitgang vluchten, zoals de slimme ratten doen.