Ik verblijf nog altijd in een motel in Santa Monica. Ik weet dat ze zich thuis zorgen beginnen te maken en eerlijk gezegd krijg ik ook het gevoel dat ik geen thuis zal vinden. Ik zoek en zoek en zoek... en vind niet. Ik herinner me een bezoek aan een kamer die zo groot was als een schoendoos. Vraagprijs: 600 dollar.

Uiteindelijk neem ik contact op met een Spaans koppel dat een kamer verhuurt in hun appartement in Palms. Op het eerste gezicht zijn het vriendelijke mensen. Ze tonen me de kamer (niet groot, niet klein) en vragen 750 dollar. Ik teken het contract, maar voel me weinig opgelucht. De buurt waar ze wonen is mooi, maar voorspelbaar. Typisch LA. Een straat. Palmbomen en wat verderop de autosnelweg.

Ik weet dat ze geld nodig hebben en daarom een kamer verhuren. Ferran en Rosa komen uit Barcelona en weten zelf niet waarom en hoe ze in Los Angeles verzeild zijn geraakt. Ze runnen een klein productiehuisje en runnen dat slecht. Zoals Rosa en Ferran zijn er duizend koppels in LA die denken dat ze ooit rijk zullen worden. Uiteindelijk zijn ze niet meer dan twee gefrustreerde mensen die elkaar net niet haten en elkaar de schuld geven voor het niet-slagen van hun onderneming. Ik voel geen vriendschap, geen affectie, geen interesse, zelfs geen onverschilligheid tegenover mij. Niks. Het geld leggen en voor de rest stil zijn. De televisie niet te luid, de afwas doen. Maar vraag hen niet wat voor weer het morgen zal worden.

Als ik er achteraf op terugkijk, dan kan ik me geen hatelijker individu voorstellen als Ferran. Rosa (evenzeer een tang van een wijf, zo was het nu eenmaal) had nog "enige" menselijkheid. Ferran was simpelweg een lome, zelfingenomen ass van een kerel die American Football keek, maar je ook niet de regels van het spel wilde uitleggen, als je naast hem plaatsnam en wilde "socializen"...

Tijdens mijn eerste maanden met Rosa & Ferran heb ik me vaak de vraag gesteld wat ik in godsnaam in LA kwam doen. En die vraag is eigenlijk nooit uit mijn gedachten verdwenen.

Ondertussen speelde Macy Gray's "I Try" op de radio. Het bood troost...