Er is iets veranderd. Wat dat is, weet ik niet. Maar het is anders. Een klein beetje doet het me denken aan mijn eerste boek. Het voelt echter aan. "Verzwijg mij niet" maakte al een zwaai in de richting van de personages. Met "Vrijdag de veertiende" trek ik voluit die kaart. Niet zozeer de speurders, maar de mensen zijn belangrijk die soms ongewild - en tegen wil en dank - een bepalende, zelfs doorslaggevende rol spelen in het leven van een ander.

"Vrijdag de veertiende" is geen vervolg. We slaan een totaal nieuwe weg in. Het verhaal speelt zich af rond één dag, de weerzinwekkende vrijdag waarop verschillende mensen de dood vinden en niemand weet wat er precies is gebeurd.

In het boek beschrijf ik wat er zich vòòr, tijdens en na deze dag afspeelt. Het is een geweldige rollercoaster-ride waarbij onze tragische anti-helden voortdurend greep proberen te krijgen op hun leven en uiteindelijke lotsbestemming. Wat uiteraard niet lukt. Of de ene al beter lukt dan de andere.

In 'Vrijdag de veertiende' is het leven de baas, niet de karakters die het voortdurend proberen te sturen of er een klein beetje vat op willen krijgen. Het verlies van de controle snijdt als een rode draad door het verhaal en behelst een actuele thematiek.

Voor de moderne mens moet alles snel gaan. We aanvaarden geen 'nee' meer als antwoord. Overkomt ons iets negatiefs, dan ontkennen we het.

Of hoeveel chauffeurs plegen vluchtmisdrijf wanneer ze in het holst van de nacht een fietser doodrijden?