Er is iets veranderd. Wat dat is, weet ik niet. Maar het is anders. Een klein beetje doet het me denken aan mijn eerste boek. Het voelt echter aan. "Verzwijg mij niet" maakte al een zwaai in de richting van de personages. Met "Vrijdag de veertiende" trek ik voluit die kaart. Niet zozeer de speurders, maar de mensen zijn belangrijk die soms ongewild - en tegen wil en dank - een bepalende, zelfs doorslaggevende rol spelen in het leven van een ander.

"Vrijdag de veertiende" is geen vervolg. We slaan een totaal nieuwe weg in. Het verhaal speelt zich af rond één dag, de weerzinwekkende vrijdag waarop verschillende mensen de dood vinden en niemand weet wat er precies is gebeurd.

In het boek beschrijf ik wat er zich vòòr, tijdens en na deze dag afspeelt. Het is een geweldige rollercoaster-ride waarbij onze tragische anti-helden voortdurend greep proberen te krijgen op hun leven en uiteindelijke lotsbestemming. Wat uiteraard niet lukt. Of de ene al beter lukt dan de andere.

In 'Vrijdag de veertiende' is het leven de baas, niet de karakters die het voortdurend proberen te sturen of er een klein beetje vat op willen krijgen. Het verlies van de controle snijdt als een rode draad door het verhaal en behelst een actuele thematiek.

Voor de moderne mens moet alles snel gaan. We aanvaarden geen 'nee' meer als antwoord. Overkomt ons iets negatiefs, dan ontkennen we het.

Of hoeveel chauffeurs plegen vluchtmisdrijf wanneer ze in het holst van de nacht een fietser doodrijden?

Het wordt december, ik weet dat ik binnenkort voor tien dagen naar huis kan. Het wordt een weerzien met mijn familie en met mijn vriendin Charlotte. De eerste maanden hebben we aardig overleefd. Ze studeert rechten in Gent en ik weet dat ze heel wat nieuwe mensen heeft leren kennen, maar we bellen elke dag en ik ga er - voor het gemak - van uit dat ze me trouw blijft.

De studie loopt aardig. Ik schrijf een script over de piratenzenders (Radio Noordzee, Mi Amigo, Caroline, Veronica, ...), omdat mijn goeie vriend en mentor én voormalige piraat, AJ Beirens, me daartoe heeft geïnspireerd. Tijdens het schrijven ervaar ik twee problemen. Eén: in L.A. hebben ze nog nooit over piratenzenders gehoord. Twee: ik heb die tijd zelf niet meegemaakt, wat het moeilijk maakt om over te schrijven, zoniet onmogelijk.

Even terloops: onlangs (een paar jaar geleden) is er wel een film gemaakt over de piratenzenders, namelijk "The Boat that Rocked".

Intussen maak ik me klaar voor mijn vakantie in België. Alles gaat zijn gang, wanneer Ferran (de mannelijke helft van het Spaanse koppel dat een kamer aan me verhuurt) me op een dag laat weten dat zijn zus uit Barcelona naar L.A. verhuist en ik mag opkrassen. Natuurlijk wist hij dit al veel langer en heeft hij de kamer nog drie maanden aan me verhuurd (quick cash), maar de situatie is wat ze is: ik moet snel op zoek naar een nieuw onderkomen. Met internet gaat dit makkelijker dan in het begin en al snel breng ik een bezoek aan een Frans koppel (mooie kamer, gelegen in een afgesloten complex met zwembad en fitnessruimte) en Eduard, Eddie Bales (Santa Monica, dicht bij het strand).

Alvorens ik weer naar België afreis, moet ik de knoop doorhakken. Het Franse koppel is vriendelijk maar voorspelbaar. Eddie is een ex-marine, zo'n twee meter groot, en een man van de wereld. Eddie heeft charisma, maar is ook dominant en dwingend. Voor ik het weet, geef ik hem mijn woord en verhuis ik al mijn spullen van Palms naar Santa Monica, naar het appartement van Eddie. Een paar dagen later vertrek ik weer naar België, waar Charlotte en mijn familie me zullen opwachten.

Wanneer ik door de gate loop, zullen ze een andere jongen aantreffen. Geen "man". Gewoon een andere jongen.

Nu ik eindelijk een eigen kamer heb, breekt een volgende fase aan: het inrichten. Dat komt ongeveer neer op: bed, bureau, televisie, telefoon, pc en internet. Ook heb ik een auto nodig. Maar het vinden van een geschikte wagen blijkt moeilijker te zijn dan verwacht. De auto's die ik aan een testrit onderwerp, zijn ofwel te duur, of ze vallen stil na tien meter. Ik raak doordrongen van het idee dat ik niemand kan vertrouwen, dat zowat iedereen me wil oplichten. Paranoïa. Maar dat idee sluit wellicht nauw aan bij de werkelijkheid.

Hij is er dan eindelijk. De langverwachte. Afgelopen vrijdag kreeg ik de eerste tien exemplaren, sinds vandaag ligt hij in de winkels: "Verzwijg mij niet", bijna 400 pagina's spanning. Maar dat niet alleen. De lezer maakt nu ook kennis met David Kamp, Vic, Gert-Jan, Louis en Simon. "Een thriller over liefde", zo omschrijf ik het graag. Zeker omdat je "thriller" niet zozeer in verband brengt met "liefde", maar met moord en doodslag. Dat zit er zeker in, maar vooral gaat het dus... over liefde.